Rolstoelrugby (ook wel quadrugby genoemd)

Doelgroep
Atleten met een motorische handicap

Over de sport
Rolstoelrugby is een nog relatief jonge sport die in de jaren ’70 in Canada ontwikkeld werd.
Rolstoelrugby werd ontwikkeld voor tetraplegiekers. Dit zijn mensen met functiestoornissen aan zowel armen, handen en benen. Door de beperkingen aan de bovenste ledematen is het voor hen niet mogelijk om bv. rolstoelbasket te spelen.

Rolstoelrugby is de enige ploegsport voor deze groep.
Op een basketbalveld worden op de korte zijden de doelen afgebakend door middel van twee verkeerskegels die 8 meter uit elkaar staan. Daarvoor is er een verdedigingszone van 1,75 meter.
Om te scoren moet een speler, in het bezit van de bal, over de doellijn van de tegenstrever rijden, dus tussen de twee verkeerskegels.
Bijna alle contact met de rolstoel is toegestaan, zowel in de aanval als bij de verdediging.
Lichamelijk contact is verboden, net zoals contact achter de as van het grote wiel. Dit om te verhinderen dat het een gevaarlijke sport zou worden.
Om snelheid in het spel te houden zijn er een aantal regels. Zo moet men binnen de 15 seconden over de middellijn zijn en mag men ook niet terug over deze lijn. Een speler mag niet langer dan 10 seconden de bal in het bezit hebben. Na deze 10 seconden moet hij een pas geven of de bal stutten.
Er wordt niet met een rugbybal, maar met een volleybal gespeeld.
Speciale sportrolstoelen zijn noodzakelijk. Een rolstoel moet aan een aantal veiligheidsvoorschriften voldoen. Een speler gebruikt ook aangepast materiaal volgens zijn opdracht in het team. Zo zal een verdediger een andere stoel gebruiken dan een aanvaller. Alle aanpassingen aan de rolstoel moeten echter binnen algemene regels passen. Zoniet kan de scheidsrechter een rolstoel weigeren.
Handschoenen zijn, in functie van de graad van handicap, noodzakelijk.
De spaken van de wielen, de spaakbeschermers en de banden zijn de weke plaatsen. Zij vragen om voortdurend onderhoud, herstelling of vernieuwing.

Binnen GSVT
Trainingen